| ICE_SU's profile°o.OOº°‘¨°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
December 01 Smile moon วันนี้พระจันทร์ยิ้มให้ด้วย เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้ยืนดูพระจันทร์นานแล้ว
ตอนที่ฝึกงานยืนดูพระจันทร์ทุกวัน เหงามาก
วันนี้ก็เหงาเหมือนกัน พระจันทร์คงรู้ ว่าเราเหงา เลยมาเป็นกำลังใจให้
เพื่อนที่โรงงานตื่นเต้นกันใหญ่ คิดถึงหลายๆคน คิดถึงอะไรหลายๆอย่าง
คิดถึงแม่ คิดถึงใหม่ คิดถึงวันแรกๆที่เราได้รุจักกัน ตอนนี้นไม่มีเพื่อนเลย
ฝึกงานกลับมาก็นั่งดูพระจันทร์ เหงาดี แต่ก็ไม่ได้เศร้า
วันนี้ไม่ต่างกันเลย ทำงานกลับมาที่ห้องมองไม่เห็นพระจันทร์ เหงาเหมือนเดิม
และเริ่มเศร้าขึ้นเรื่อยๆ เมื่อก่อนคิดถึงหลายคน แต่มีแต่เรื่องดีๆให้คิดถึง
แต่ตอนนี้คิดถึงใครก็ล้วนแต่มีความทรงจำไม่ดีแฝงมาด้วย
เราไม่ใช่เด็กๆที่เคยเจอแต่เรื่องดีๆอีกต่อไป ส่วนมากจะเจอแต่คนร้ายกาจและตัวเรา
ที่เปลี่ยนไป วันนี้ตัวเราก็เปลี่ยนไปมาก แล้วจะให้ใครต่อใครมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลงได้ไง
วันนี้ที่ต่างคนต่างเดินไป ไม่รุว่าจะเป็นยังไงบ้าง แค่อยากจะบอกว่าไม่เคยลืม
อยู่ในความทรงจำเสมอ และคิดว่าคงอยู่อย่างนี้ตลอดไป
January 23 เราจะเลือกอะไร แล้วเราเปนแบบไหนคน ๆ นี้มีถ้อยคำเป็นสายฝน
ที่จะหยดมาแต้มความเย็นชื้นให้หัวใจคุณ ชั่วประเดี๋ยวก็หยุด ให้คุณค้นหา ชั่วประด๋าวมาใหม่ ให้คุณอิ่มเอม เล่นอยู่กับสายฝนที่จริงก็สนุกดี แต่อย่าลืมว่า เล่นกับมันมากไปก็จับไข้ได้เหมือนกัน ถ้าคน ๆ หนึ่งเปรียบเหมือนอากาศ
เราหายใจกี่ครั้งต่อวัน ไม่มีใครนับ และเราก็มักลืมเลือนไปว่า... เรากำลังหายใจ เอาอากาศเข้าไปอยู่ เพราะการมีอยู่ของอากาศ เรามองไม่เห็น และมันก็บางเบาจนคิดไม่ถึง คิดไม่ถึงว่าที่จริง... ถ้าเป็นคุณจะเลือกใคร??? บังเอิญที่เราไม่ชอบเล่นน้ำฝน อยากมีก็แต่อากาศหายใจ แต่ตอนนี้เปียกฝนไปหมดแล้ว หายใจก็ไม่ออก อึดอัดเต็มที
December 25 วันทำงาน23.30 น. ยังนั่งทำงานอยู่ที่ออฟฟิศอยู่เลย เริ่มจาเข้าใจเรื่องที่หลายๆคนเคยเตือน
เกี่ยวกะชีวิตการทำงานแล้วว่ามันหมายความว่ายังไง
สิ่งที่ได้พบเจอตอนเรียนมันยังเล็กๆ จิ๊บๆ สิวๆว่ะ แต่พอทำงานผลประโยชน์มันมากก่านั้นเยอะ
คุยกันแปปๆ ปะเดี๋ยวกะเล่นกุซะแล้ว 5555 เหนื่อยว่ะ
นับวันเรื่องที่เจอมันจาหนักหนาและใหญ่โตขึ้นทุกวัน
คงจะต้องรอบคอบก่านี้อีกเยอะ คิดให้ดีก่านี้อีกหน่อย ปล่อยวางอย่างเดียวคงไม่ไหว
นี่ฉานจะโตเปนผุใหญ่แว้วหรอเนี้ยยยยยย!!!!!!
บนทางเดินที่เราเคยหกล้ม ทำให้ใครบางคนนั้นหล่นหาย ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ ในวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพรำ
วันเดือนปียังหมุนประจำ ถึงเหงากะยังต้องเดินต่อไป
December 17 ข้อคิดดีดี.....ที่ถ้าทำได้....จะดมาก
สิ่งที่น่าเศร้าในชีวิต คือการพบคนที่มีความหมายอย่างมากสำหรับเรา แต่มาค้นพบภายหลังว่าเราไม่ได้ถูกกำหนดมา
เพื่อสิ่งนั้น และจะต้องปล่อยให้ผ่านพ้นไป
เพื่อนที่ดีที่สุด คือคนที่คุณสามารถนั่งอยู่ริมระเบียงด้วยกันโดยไม่พูดอะไรกันสักคำ
แต่สามารถเดินจากไปด้วยความรู้สึกเหมือนได้คุยกันอย่างประทับใจที่สุด
เป็นความจริงที่เราไม่สามารถรู้เลยว่า เรามีอะไรอยู่จนกว่าเราจะสูญเสียมันไป
แต่ก็จริงอีกเช่นกันที่เราไม่รู้ว่าเราพลาดอะไรไปบ้างจนกระทั่งผลของสิ่งนั้น เข้ามาหาเรา
การมอบความรักทั้งหมดให้ใครสักคน ไม่ได้เป็นหลักประกันว่าเขาจะรักเราตอบ อย่าหวังที่จะได้รักตอบ
แต่จงรอให้มันงอกงามขึ้นในหัวใจเขา แต่ถ้ามันไม่ได้เป็นเช่นนั้น ก็ให้พอใจว่าอย่างน้อยมันก็ได้งอกงามขึ้นในใจของเราเอง
อย่าบอกลา ถ้าคุณยังต้องการจะพยายามต่อไป อย่าท้อใจถ้าคุณยังรู้สึกว่าคุณไปไหว อย่าพูดว่าคุณไม่รักคนคนนั้นอีกแล้ว
ถ้าคุณยังไม่สามารถ "ทำใจ"
การที่เราจะประทับใจใครนั้นอาจใช้เวลาแค่เพียงนาที การที่เราจะชอบใครอาจใช้เวลาเพียงแค่ชั่วโมง
การที่เราจะรักใครอาจใช้เวลาเพียงชั่ววัน แต่การที่จะลืมใครนั้นต้องใช้เวลาชั่วชีวิต
คุณร้องไห้ตอนคุณเกิด ในขณะที่คนรอบข้างกำลังยิ้ม จงมีชีวิตอยู่เพื่อเมื่อตอนคุณตาย คุณจะเป็นคนที่ยิ้ม
ในขณะที่คนรอบข้างร้องไห้ให้คุณ... December 11 อยากนอนมันมีเหตุผลหลายอย่าง
ที่เราจำเป็นต้องหักห้ามใจไม่ให้รักใครสักคน บางคนอาจต้องห้ามใจ
ทุกข์ทรมานแค่ไหนที่เรารักเขา มันเจ็บแทบบ้าที่ต้องทำร้ายตัวเองด้วยวิธีการนี้ ขอเพียงแค่เขาได้เข้าใจในเหตุผลข้อนี้ วันนี้ทำไมมันเหนื่อยจัง มื่อไหร่จะดีขึ้นสักที เอาไม้มาตีหัวให้ความจำเสื่อมไปเลยดีกว่า!!!!
November 23 5 วันแล้วขอบคุณพวกแกจริงๆ ถ้าไม่ได้พวกแกฉันคงแย่
ดีที่อย่างน้อยก็ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว
ดีที่อย่างน้อยเจอคนใจร้ายสักคน แต่ก็ยังหลงเหลือใครสักคนที่ยังอยู่ข้างๆเราเสมอ
ต่อไปคงไม่คิดว่าฉันรู้จักใครสักคนดีพอแล้ว ระยะเวลาไม่ทำให้เรารู้จักใครดีพอ
ถ้าเราไม่มองเค้าด้วยสมองพร้อมๆกับหัวใจ
November 15 blog เด็กมีปัญหา อัฟเฉพาะตอนมีปัญหาNovember 06 การเดินทางของหนอนแก้ว
รู้มั้ยว่ามีหนอนแก้วตัวนึงมันเดินทางมาตลอดชีวิต มันวางแผนล่วงหน้าอยู่ตลอดเวลา เพื่อไม่ให้หลงทาง
แล้ววันนึงมันก็หลงทาง เพราะมันตัดสินใจทำบางสิ่งบางอย่างลงไป
และสิ่งนั้นก็ทำให้มันเดินต่อไปไม่ได้ แผนที่วางไว้หายไป ทางข้างหน้าก็เลือนลาง
และไม่มีใครช่วยมันได้
มันหลงทาง สับสน และต้องเลือก
เพราะมันวางแผนล่วงหน้าตลอดเวลา มันจึงไม่รู้ว่าจะทำยังไงเมื่อแผนที่หายไป
มันไม่เคยคิดที่จะย้อนกลับไปทางเดิมที่มันเดินมา ไม่เคยคิดที่จะแก้ไขแผน มันจะทำตามแผนที่วางไว้ให้ดีที่สุด
แต่วันนี้มันอยากย้อนกลับไป หมุนเข็มนาฬิกากลับไปที่เดิม เริ่มเดินใหม่ และจะไม่ทำสิ่งนั้นอีก
หรือขอเพียงให้วันนี้ที่มันย้อนกลับไปเป็นเส้นทางเดิม แม้ว่ามันจะสูญเสียอะไรไปแล้วก็ตาม
September 13 หายไปนานอย่ามัวแต่หลับหูหลับตา. . .
จมอยู่แต่อดีต ต่อไปอีกเลยดีกว่า จงกล้าหาญอย่างนกเสรี . . . ที่พร้อมจะกางปีกบินในทุกๆ เช้า และพร้อมออกไปเผชิญโลกกว้าง ไปผจญภัย . . . และคว้าชัยชนะ มาไว้เป็นของตัวเอง ฉันนึกถึงใครบางคน . . . ที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอๆ
ในบางช่วง ที่เขาหายหน้าหายเสียงไป . . . ฉันรู้สึกขาดๆ แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้นๆ ในบางครั้ง . . . ฉันพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ในวันที่ไม่แข็งแรง . . . แต่ . . . ในบางครั้งฉันกลับรู้สึกพอใจ
กับการได้เดินคนเดียว . . . เดี่ยวๆ ในวันว่าง หรือเป็นความผูกพัน หรือเป็นเพียงความเคยชิน หัวใจฉัน . . . ยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก "คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อ . . . สูญเสียสิ่งนั้นไป" ฉันมักได้ยินใครๆ พูด แต่ . . . ฉันกลับคิดว่า หากฉันยังมองไม่เห็น ฉันน่าจะยอมเสียไปดีกว่า . . . เพื่อให้ซึ้งถึงคุณค่านั้น ฉัน . . . ไม่อยากเอาเปรียบเขา หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคย ที่ไม่ใช่ความผูกพัน ฉัน . . . ไม่อยากโกหกตัวเอง หากจะรั้งเขาไว้ . . . ด้วยความไม่แน่ชัด ฉันมีคำถาม . . . ที่ยังขบไม่แตกกับคำว่า . . . July 08 อืม...จริงๆด้วยเกิดมาไม่ได้จูงมือใครมาด้วย
ข้อมูลจาก Forward Mail ... พอถึงวันที่เขาจะจากเราไป การที่เรารักใครสักคน เวลารักมันก็ง่าย นี่คงเป็นคำถามที่ไม่มีใครตอบได้ นอกจากตัวเราเอง แต่ทำไมเราเลือกที่จะเจ็บ อนาคตข้างหน้ายังมีอีกไกล February 09 ตะเอง...เก๊า..มีความลับ!!!มาบอกมีบางคนที่อยากรู้เรื่องชาวบ้านมันแทคมาอะนะ เก๊าเลยต้องเปิดเผยความลับบางอย่างที่ปกปิดมานาน
แต่คนที่แทคมาอะนะ เรื่องของแกไม่แลดูเป็นความลับเท่าไหร่เลย
แม่อุ้มเค้าไปแจ้งเกิดที่อำเภอ เสมียนในสมัยนั้นถามว่าเด็กชื่อไร แม่นิ่งอึ้ง และนึกได้ว่า
เออ.........ลูกกรูชื่อไรวะ เสมียนเค้าเลยสงสารเด็กตาดำๆ ตั้งชื่อให้แม่เลือก 2 ชื่อ
1. เสาวลักษณ์ 2. สุกัญญา แน่นอนแม่เลือก สุกัญญา เพราะคิดว่าลูกต้องเติบโตมาเป็นผู้หญิงที่ดีพร้อม เห่อๆ แล้วเค้ากะดีพร้อม อิอิ
เค้าเกือบไม่ได้เกิดมาเนื่องจากแม่ขี้เกลียดท้องแล้ว แม่บอกพอใจกะลูก 2 ตนที่มีอยู่ แง่ๆๆๆๆๆๆๆๆ
แต่พ่อก็อยากให้เค้ามีโอกาสเกิดมาชดใช้กรรม (คุณพ่อขอร้อง..แม่ว่างั้น) เค้าเลยได้เกิดมาเป็นลูกคนสุดท้ายของแม่
ทุกคนจึงจับตามองว่าเค้าเอาแต่ใจ และกะเป็นงั้นจริงๆ แต่ความจริงของความจริงมันกะไม่ใช่อย่างนั้น
เพราะเค้าจะเป็นน้องที่โดนพี่รังแก และมีพี่เรื่องมาก ปัญญาอ่อน งี่เง่าที่สุด แต่เพราะมันเป็นพี่ มันเลยต้องยอมให้น้องต่างหาก
เผชิญปัญหาอยู่คนเดียว ทั้งๆที่เค้าอายุยังน้อย เค้าอยากบอกว่าเค้าขอโทษ และยังคิดถึงอยู่ตลอดเวลา ยังคงจำวันเกิด
และเรื่องราวต่างๆได้เป็นอย่างดี ถึงแม้เพื่อนคนนั้นจะบอกว่า เมิงมาทิ้งกรูตอนไหน เมิงไปจากกรูอะดีแล้วกะตาม
แต่กรูกะยังคิดว่าเมิงเป็นเพื่อน ไม่ใช่คนอื่น
เค้าไม่ออยากพูดถึงมัน เป็นความลับที่ยิ่งใหญ่มากนะข้อเนี้ย เค้าคิดว่าเค้าอาจเป็นโรคจิต วิตกจริตเกินไป
เค้าชอบมีความรักแบบแอบๆซ่อนๆ ไม่บอกขอแค่แอบรักกะพอ ไม่กล้าลงเอยกับใคร เพราะกลัวรับไม่ได้ที่วันนึง
เผื่อเราต้องแยกกัน เค้าคงทำใจไม่ได้ ที่เค้าเป็นอย่างนี้อาจทำให้ใครต้องเจ็บปวด เค้าเลยอยากให้คนที่เค้ารักมีทางเลือกที่ดีกว่า
และเค้ากะหวังว่าวันนึงเค้าคงกล้าที่จะบอกรักใครคนนึง และทำให้เค้ามีความสุขบ้าง
.....................จบแล้ว..................ความลับของเค้า
ผู้ที่จะรับการเป็นทายาทคนต่อไป อีต๋อสั่งมาอะ
http://mayisnatty.spaces.live.com/?owner=1 นัตตี้ เมิง อยากรู้กะเขียนซะ
http://windyme1985.spaces.live.com/?owner=1 น้องแอร์ เข้ามาดูแล้วเล่าความลับสุด ๆ มษซะ
February 04 วันเวลากับคนสองคนกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน ทั้งความสุข ความเศร้า ความรู้และอื่นๆ รวมทั้งความรัก  วันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า เกาะกำลังจะจม ดังนั้นทั้งหมดจึงเตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ ความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย  เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้วความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ ความรวยแล่นเรือผ่าน ความรวยตอบว่า... “ไม่ได้หรอกฉันรับเธอไม่ได้ เพราะเรือฉันน่ะ เต็มไปด้วยทองและเงินแล้วมันไม่มีที่ให้คุณ”  ความรักจึงตัดสินใจจะถามความเห็นแก่ตัวซึ่งผ่านมาเหมือนกันด้วยเรือลำงาม “ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย” “ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก ความรักคุณน่ะเปียก อาจจะทำให้เรือฉันเปียกด้วย”  ความเศร้าได้พายเรือผ่านมา ความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก ความเศร้าตอบว่า “โอ้ความรักฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ”  ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือของความรัก เพราะมัวแต่กำลังสุข  ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา “มานี่ความรักฉันจะรับคุณไปเอง” เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมากจนลืมถามชื่อว่าใครเป็นผู้ใจดีคนนั้น เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา  ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อคนแก่คนนั้นความรักจึงถามความรู้และคนแก่คนอื่นๆ “ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน” ความรู้ตอบว่า “เวลา”  ความรัก “แต่ทำไมเวลาจึงช่วยฉันล่ะ ?” ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเอง แล้วตอบความรักว่า “ก็เพราะว่ามีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหนน่ะสิ” January 21 ยุ่งเรื่องชาวบ้านมันไม่ดีคนเรานะ......วันเวลาเพิ่มขึ้นทุกวัน...จะได้พบเจอประสบการณืใหม่ๆเพิ่มขึ้นทุกวัน
มีคนที่เราได้ทำความรู้จักเพิ่มขึ้นทุกวัน...และทำให้เรารักคนที่เรารู้จักแล้วเพิ่มขึ้นทุกวัน
แต่ก็ไม่ใช่กับทุกคน.....บางคนเราควรหยุดความรู้สึกไว้แค่นี้....
บางคนเราอาจจะเกลียดเค้ามากขึ้น....มากขึ้น....มากขึ้น.....มากขึ้น
แต่มันเป็นเรื่องของคนสองคน....เค้า.....กับ....เรา
การกระทำของเค้า....กับความคิดของเรา
ถ้าเค้าทำไม่ดี....เราจะคิดกับเค้าไม่ดี
แต่ก็มีกับบางคนที่เค้าทำไม่ดี...แต่เรายังรู้สึกดี....มันช่วยไม่ได้ที่คนบางคนเราจะเกลียดเค้าไม่ลง
และก็เป็นไปได้ที่...ถึงแม้เราจะรักเค้ามากแค่ไหน..เราก็เป็นแค่คนอื่น.....ที่เข้ามายุ่ง
บรรทัดฐานความดีกับไม่ดีคนเรามันไม่เหมือนกัน...เราจะเค้าไปย่งกับเรื่องของเค้าทำไม
บางทีมันก็บรรทัดฐานเดียวกัน...แต่สถานการณ์ต่างัน...ก็ทำให้มองต่างกัน
แต่เค้าคงรู้ว่าอันตราย..และสิ่งที่ควบคุมไม่ได้คืออะไร...เค้ารู้ดีกว่าเราซะอีก
และเค้าคงเข้าใจสักวัน....ว่าทำไมเราต้องยุ่งเรื่องของเค้า....ถ้าไม่ใช่คนสำคัญ..คงไม่ยุ่งให้ปวดหัว
คงไม่ต้องพูดว่าเรื่องมันถูกไม่ถูก...ตอนนี้คงไม่สำคัญ....แต่เป็นห่วงตัวเองบ้างหละกัน
December 18 แล้วคนเหงา....ก็เดินทาง
นานแล้ว... ที่นั่งอยู่ตรงนี้... นั่งอยู่ที่เดิมที่เคยล้มลง เคยเจ็บอยู่คนเดียว วันนี้คิดทบทวนทุกอย่างที่ผ่านมา เงยหน้าขึ้นได้เพราะตาไม่บวมแล้ว ถึงทางเดินที่ก่อนจะล้ม มีใครอีกคนเดินร่วมทางมาด้วยก็เถอะ ลุกขึ้นได้ปาดคราบน้ำตา เดินไปคนเดียว... ถึงจะมีเหงาบ้าง ท้อแท้บ้าง December 16 ใกล้จะปีใหม่แล้ว
เหมือนว่างานเรายังไม่ไปถึงไหนเลย ทำไมขี้เกลียดงี้วะ
ตอนนี้เลยลำบากชะมัด เหนื่อยอ่ะ ไม่อยากทำแล้ว เบื่อโว้ย
ถ้าจะไม่ทำรึกะกลัวไม่จบ อยากกลับบ้านเหมือนคนอื่นเค้ามั้งอะ
ทำไมบ้านฉันไม่อยยู่แค่หน้ามหาลัยวะ จะได้กลับบ้านทุกวัน
วันนี้เสียใจมากเลยที่เคยบอกแม่ว่า "ถ้าได้ไปเรียนที่อื่นนะ จะไม่กลับมาเลย"
เห่อๆๆกรรมตามทัน
***
การที่เราได้อยู่กะตัวเองมากๆ มันดีมั้ยนะ
เราชอบที่จะอยู่คนเดียว หรือเพราะไม่มีทางให้เลือกว่าเราจะกับใคร
ในโลกนี้ฉันเชื่อว่าฉันทำได้ทุกอย่าง เหมือนที่แม่พพูด
แต่บางครั้งเราก็ต้องการคนที่อยู่ข้างๆ แค่อยู่ข้างๆ ไว้คอยพยุงเวลาเรากำลังจะล้ม
เวลาเจอปัญหาทีไรก็รู้สึกเหมือนจะล้ม แล้วก็ล้มจริงๆ
เพราะว่าเราไม่มีใครคอยอยู่ข้างๆ หรือบางทีเค้าอาจจะอยู่ไกลเกินไป ไกลจนพยุงเราไว้ไม่ทัน
หรือบางทีเค้าก็ไม่เคยคิดที่จะพยุงเราเอาไว้
เพราะเราอาจจะล้มทับเค้าทำให้เค้าต้องล้มลงไปด้วย
คนที่อยู่ใกล้ ๆกันทำไมถึงปล่อยให้เราล้ม
เค้าจะรู้สึกยังไงตอนเห็นเราล้ม
หรือเค้าจะแค่รู้สึกเฉยๆเพราะเรา"ไม่ได้สำคัญอะไรต่อเค้าเลย"
"ฉันมีขา ฉันยืนเองได้ แต่ฉันก็ล้มได้ อย่าปล่อยฉันไว้คนเดียว เพราะบางทีฉันอาจล้ม และยืนขึ้นเองไม่ไหว"
November 05 อากาศหนาวอากาศเริ่มหนาวแล้วนะ
พระจันทร์เต็มดวง ใบไม้ก็แห้ง
หนาวมั้ย
เอามือทั้งสองข้าง กอดตัวเองไว้ให้แน่นๆซิ
อาจไม่อบอุ่นเหมือนมือใครบ้างคน
แต่สามารถดึงขึ้นมากอดตัวเองได้ตลอดเวลา
และนานเท่าที่ต้องการ
รักตัวเองให้มากๆ October 06 สอบเสร็จแล้วสอบเสร็จแล้ว นั่งดูฮวอนวู กะ ซูอิน ทั้งวันเลย ร้องไห้ซะตาบวม
คำพูมันโดนใจมักๆเลยอะ ทำให้คิดไรได้เยอะ
สิ่งที่ทำไม่ได้คงไม่มี ที่มีก็คงแค่สิ่งที่ยังไม่ได้ทำ และสุก็คงไม่กล้าทำ
และสิ่งที่ทำได้จริงๆก็คือ ทำใจซะ
อยากไปเที่ยวจัง อยากไปพัก บางทีมันอาจจะดีขึ้น September 14 คงจะได้พักจริงๆหละนะพรุ่งนี้เป็นวันที่จะทำงานหนักวันสุดท้ายหละนะ
พรุ่งนี้จะเป็นการจัดแสดงEVENT AHA BUTTERSCOCTH
คืนนี้คงต้องทำงานทั้งคืนอีกตามเคย เหนื่อยๆๆๆๆ เหนื่อยใจ
แต่พอคิดถึงวันต่อๆไปแล้วกะ ...... เอาน่า.....เพื่อวันพรุ่งนี้
ตอนแรกกะว่าหลังจากวันนี้คงจะมีเวลาทำอะไรเพื่อตัวเอง เพื่อใครบางคนเยอะขึ้น
แต่อะไรมันกะไม่ได้เป็นไปอย่างที่เราคิดเสมอไป ทุกอย่างเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาโดยที่เราไม่ได้คลาดคิด
แต่วันพรุงนี้ที่จะมาถึงจะต้องมีความสุขที่สุด เราสัญญา(กะตัวเองนี่แหละ)
เราจะนอนให้หลับก่อน 5 ทุ่ม เพราะหลังจากนี้คงจะนอนไม่หลับแล้ว
จะค่อยๆทำให้มันชิน แทนความเคยชินเก่าๆ
ไม่เคยคิดเลยว่าระยะเวลาแค่ไม่กี่เดือน จะทำให้ต้องนั่งรอจนเป็นนิสัย
แค่ได้เห็นเบอร์ที่โชว์ขึ้นมากะมีความสุขแล้ว
ต่อไปนี้คงต้องหาความสุขอื่นขึ้นมาทดแทน นอนดีก่า ทางออกที่ดีที่สุด 555
จะเลิกรอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วกะนอนซะ พักผ่อน ตื่นขึ้นมา เรียน ทำงาน แล้วกะนอน
จะพยายามกลับไปเป็นเหมือนเดิมให้ได้หละนะ
*********สู้ สู้****************
September 02 เหงาเหงา ก่อนหน้านี้ที่ไม่มีใครก้าวเข้ามาในหัวใจ ฉันเหงา. . . เหงาที่ไม่มีใครมานั่งยิ้มอยู่ใกล้ๆ เหงาที่มองไปทางไหน ก็ไม่มีคนรู้ใจ เหงาที่ไม่มีเพื่อนดูหนัง ฟังเพลง เหงาจนบางครั้ง ต้องนั่งลงแล้วเริ่มร้องไห้ ให้กับตัวเอง แต่ตลอดเวลาของความเหงาฉันยังพอมีเพื่อน มีหนังสือให้อ่าน มีเรื่องราวให้ทำมากมาย วาดรูป ระบายสี ตระเวนไปตามบ้านเพื่อน อย่างน้อยความเหงา กับความรู้สึกที่ไม่มีใคร กลับทำให้ฉันมีเพื่อนใหม่ๆมากกว่าเดิม และมีเวลาให้เพื่อนเก่าๆเพิ่มมากขึ้น - - - แต่วันนี้. . . วันที่ฉันเริ่มมีเธอก้าวเข้ามาในหัวใจ ฉันเหงา. . . เหงาที่มองไปทางไหน ก็มองไม่เห็นเธอ เหงาที่เพื่อนดูหนัง ฟังเพลงคนนั้น ไม่ใช่เธอ เหงาจนบางครั้ง ต้องนั่งลงแล้วเริ่มร้องไห้ ให้กับตัวเอง อีกครั้ง ความเหงา. . . จากการมีใครในหัวใจ มันทรมานมากกว่าการไม่มีใครสักคน ฉันยังคงมีหนังสือให้อ่าน แต่กลับไม่มีสมาธิจะอ่าน มีเรื่องราวให้ทำอยู่เหมือนเดิม แต่ไม่มีอารมณ์ที่จะหยิบดินสอขึ้นมา วาดรูป ระบายสี นั่งอยู่บ้านเพื่อน หัวเราะกับเพื่อน แต่แอบกระวนกระวายใจว่า เมื่อไหร่เธอจะติดต่อมา - - - แล้วถ้าเลือกได้ ฉันจะเลือกเหงาแบบไหนนะ เหงาที่ไม่มีใคร แต่ก็ไม่ต้องคิดอะไรในความเหงา หรือ. . .เหงาที่มีสุข มีเศร้า ความเหงาที่ทรมานใจ เมื่อความเหงาเข้าครอบงำ. . . |
|
|
